I dag fekk eg vite at eg ikkje kjem opp til munnleg eksamen, så eg har i grunnen ferie no, viss ein ser vekk i frå skuleavslutninga med obligatorisk oppmøte. Deilig å tenkja på

Eg har fått sjukepengar og feriepengar frå Nav – feriepengane har dei forresten rekna utifrå dei 30.000 som eg fekk for mykje som eg har brukt det siste halve året på å få ordna opp i, men som Nav gang på gang har drete i. Så i og med at dei reknar feriepengar frå desse ekstrapengane, så anser eg dei som mine frå no av

Og når me er inne på feriepengar, så ventar eg på feriepengane frå tidlegare arbeidsgjevaren min, der skal det liggje omlag 5000 kr i feriepengar. Så snart desse pengane tikkar inn på konto så skal eg endeleg kjøpa meg ein 13-tommars Macbook Pro, etter fleire månaders nøling Og eg er sjeleglad for at eg venta med å bestille til etter Apple-kongressen som var natt til i går, for no får eg meir data til mindre pengar!

Spol til omlag 2:15, då ser du utpakkinga av den eg skal kjøpa

Karakterane kjem på tirsdag, og eg tør sei at eg har gjort meg fortjent til denne datamaskina Samme dag skal eg på filmkveld med HLFU Bergen, og har store planar om å kosa meg!

Elles kan eg nevna at alt som skal bestillast til Englandsturen er bestilt, og eg manglar berre tilbakebetaling frå ei venninna no, så veit eg ka pengar eg har. Snart ein månad til me reiser, og eg gleeeer meg!

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Skal ha engelsk prøveeksamen i måro klokka halv elleve. Tema for presentasjonen er English Language – Past and Present. Eg treng seksar på denne presentasjonen for å få seksar i standpunkt. Og trur du fan meg ikkje at eg har gått rundt i to veker og misforstått oppgåva?

Så no er det siste timane før framføringa og eg må byrja heilt oppatt, finna nytt tema, laga ny Power Point, øva inn presentasjonen og pugga alle tekstar og årstal i engelskboka. Kjempekjekt! Og så sitt eg heller her på vgb og Facebook…

Da versta e at da e berre min feil. Har så lyst å berre sjukemelda meg, men så dum er eg ikkje heldigvis… Blææ

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Eg har, etter gud veit kor lenge, innsett at eg kjenner ikkje folk rundt meg på bloggen. I eit håp(ønske?) om å få læra meir om medbloggarane mine, har eg laga ei utfordring!

Det er ein barnsleg leik, i same gate som nøtt eller sannhet, men forhåpentlegvis vert det gøy! Poenget er at du skal lista opp tre ting(eller fleir!) som medbloggarane dine umulig kan vite om deg, og så sende utfordinga vidare. Ingenting er for harry eller pinleg! Here we go!

1.

Eg hatar løk! Eg kan ete kvitløk og grasløk, men alt anna er uaktuelt! Løkpulver går fint, men vanleg, fersk løk går ikkje! Eg har pressa mamma til å lage sosekjøt utan løk, så gale er det. Løk er for alvor oppfunnen av folk som hatar meg!

2.

Eg har eit Olympus E510-kamera, og har ikkje peiling på korleis eg skal bruka det. Elskar å ta bilete, og håpar at eg i løpet av året på folkehøgskule skal læra å ta betre bilete.

3.

Eg er singel og lei av det, men likevel livredd for forhold. Det er alltid noko gale med dei som sjekkar meg opp, sjølv om eg veit det er eg som ikkje er god nok. Ja, eg er ung og uvitande!

Då sendar eg utfordringa vidare til dei som ønskjer.

Eg fekk forresten hin veko beskjed om at eg hadde fått ein ny venn på bloggen. Dog har eg ikkje nok erfaring med wordpress til å ana korleis eg skal takka ja. Så Ilmy; Ja, eg vil vera venn med deg!

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Før helga var eg stuss på kva eg skulle finne på. Eg var heilt klar til å gå ut på byen, men dessverre var det ingen som hadde overnattingsplass til meg(eg bur så langt frå Bergen at eg må – eller bør – sove hjå nokon når eg er på byen). Berre bussturen tek jo nesten halvannan time, og så må eg hentast på endestoppet og køyrast heim – noko som tek ein halvtime. 

Etter mykje om og men så vart det til at eg fekk ei ekstraseng på eit hotellrom i lag med to venninner frå fredag til søndag. Eg kan for alvor ikkje hugsa sist eg hadde det så kjekt. For ein gongs skuld fekk eg med meg alt som skjedde, og eg holdt ut heile kvelden. Ikkje eit vondt ord om dei høyrande venene mine, men det er eit faktum at når ein høyrer så dårleg som eg gjer, så får eg med meg 10-5 prosent av det som blir sagt når alle er samla.

Det var heilt herlig å kunne slå av høyreapparata og berre høyre med augene, vite at alle som var det visste korleis det er. Me var 15-20 stykke på hotellrommet, men likevel, eg fekk med meg alt. Eg storkoste meg. No som eg skal opererast og vere døv nokre månader, så kjenner eg kor mykje eg har sakna døvemiljøet. Eit meir ope og inkluderande miljø skal ein leite lenge etter. I døvemiljøet følar eg at eg kan vere meg sjølv, ikkje den usikre meg som vert begrensa av hørselen og usikkerhet i høve til kropp. Eg følar meir og meir at når eg får meg kjærast ein gong i framtida, så er det berre ein tunghøyrd eller ein usedvanleg flink høyrande som duger.

No skal eg på folkehøgskule for døve i eit år, medan eg heldt på med operasjonar og slikt. Det eg er redd for er at eg kjem til å miste kontakt med dei høyrande venene mine. Eg har alltid vore ein usikker person og tenkjer lett at “nei, dei har sikkert ikkje lyst å vere med meg”. Eg gjer jo alt så mykje vanskelegare. Dei kan ikkje berre rope på meg, dei må stille seg opp framføre meg og sjå meg i augene når dei pratar. Dei kan ikjke ta telefonen og ringe, alt må foregå på sms eller msn. Det har alltid prega meg, og eg har ofte følt meg som ei byrde. Dette heng igjen frå barneskulen – med alle drittungane eg gjekk i klasse med der – og kan ikkje endrast over natta. 

Likevel, eg følar no sterkare og sterkare at eg vert dregen mot døvemiljøet, men samstundes er det eit såpass lite miljø at det vert lett gnissingar. Hadde det berre gått an å blande dei høyrande med dei døve. Eg følar at det er ein veldig “oss og dei”-mentalitet, frå begge sider. Høyrande er skeptiske til døve fordi dei ofte ikkje er vande med teiknspråk, og då har dei lett for å springe tilbake til det kjære og vande. Det same gjeld for døve, dei kan ofte distansere seg fordi dei kan føla at hørande er utanforståande som ikkje skjønar seg på dei. Som oftast går det bra, men det er den kneikja ein må over…

No skal eg på ferie med tre døve venner i sommar, me skal til England. Der har me kjensfolk(og nokre av oss har både kjærestar og eksar der, hirrhirr…), og det gledar eg meg veldig til. Denne turen, kombinert med året på folkehøgskule, kjem nok til å ha mykje å sei for kvar eg følar meg heime.

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Som eg skreiv i forrige innlegg, så har Kovu berre blitt skralare og tynnare. Viste seg at det var tarmkreft med stor spredning. Med andre ord, ingenting dei kunne gjere  

Stakkar gamlepusen vår. Sjølv om me har to til kattar her, så er det så tomt. Han var den snillaste, godaste pusen som finst! Det sa dei hjå dyrlegen òg, at dei hadde ikkje hatt inne ein så snill katt før. Ikkje at det hjelper meg noko. 

Kan tenka meg at det snart vert ein tur på dyrebeskyttelsen for å få oss ein stor, snill, gammal hannkatt…

Nei, uff, dette vart ein heilt forjævlig dag..

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Skal til dyrlegen no. Kovu har blitt verre og verre dei siste vekene. Skral og skrøpeleg. Kvir meg veldig. Er førebudd på at eg kjem heim utan han, men håpar det beste. Gode gamlepusen min

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Sidan gloggen min ikkje ville inn i Wordpress på den ‘orntlie’ måten(les: måten eg ikkje skjønnar!), så tok eg ein fin print screen-copy-paste-omgang. Her er fruktene av gårsdagens norsktimar:

Ps! Trykk på biletet

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Etter dagar i regelrett irritasjon, så har eg endelig klart å lima gloggen eg lagde ein norsktime, inn i skulebloggen på blogspot. Sidan eg var så nøgd med han, så var eg tenkt å lima han inn her òg og nyta fruktene av beundringa til medbloggarane. Men den gong ei. Ikkje søren om eg klara å lima han inn! Grr.. Stupid Wordpress!

Var på grillkveld på Damsgård i går, i lag med HLFU Bergen. Var kjempekjekt, mange kule folk og kjempegod mat. Hadde quiz(som laget vårt vant!) og kos. Slutta egentleg halv ti, men me vart jo verande til over halv elleve. Skal absolutt gjentakast

Tja, forrige innlegg var vel egentlig eit sutreinnlegg. Eg var ganske langt nede, sjuk og psykisk sliten. Men no, for første gang på over eit halvt år, så følar eg at eg er meg igjen. Eller i allefall på veg.

Har endelig funne ein knagg å henge alt på. Ja, eg har vore utbrent. Ja, eg har vore deprimert. Men korfor? Utbrentheten og depresjonen var berre symptom på noko anna. Det har eg visst heile tida. Eg har vore redd for ME og alt mulig anna som kunne feila meg.

Men no, etter ein tur på Høresentralen for nokre veker sidan, så står alt heilt klart føre meg. Den hørselsresten som me heile tida har visst kunne forsvinne, er no vekke. Eg er no meir eller mindre heilt døv. Og eg er overlykkeleg! Eg har gått rundt og vore redd for alt mulig slags faenskap, og så var det berre hørselen!

Ja, no høyrer eg altså ingenting(bortsett frå den evinnelige tinnitusen!), og det plagar meg egentleg ikkje i det heiletatt. Eg har gode vener som støtter meg, eg får teiknspråktolk på skulen frå og med mandag, er i utredning for CI(Cochlea-implantat), eg følar meg som meg igjen og livet er ganske godt 

Det einaste som plagar meg er at ikkje eg får bloggen til å funka med gloggen!

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Eg rydda rommet mitt i går, då fant eg noko eg hadde glømt eg hadde. Fann ein cd med bilete frå då eg var i England med døveklassen i 10. klasse. Sette han på i dag, og kjenne da knyte seg i magen når eg ser bileta. Aldri har eg hatt det kjekkare i lag med den gjengen enn då. Den tovekers-turen var full av konflikter – som vanleg, men det var noko spesielt likevel.

Eg trur dei fleste som var med har same kjensla når dei tenkjer tilbake på turen. Det var folk som blei vennar for livet, folk som fekk kjærestar(meg inkludert). Blant dei som blei kjærestar den gongen er det faktisk eit par som har vore av og på i tre år no, men no er dei forlova. Han frå England, ho frå Noreg. Ingen trudde dei kom til å vare, men det gjer dei tydelegvis. Eg er imponert, for eg tvilar på at eg hadde klart det. 

Eg var 15 år den gongen me reiste, og var midt i eit skille mellom den hørande og døveskulen eg gjekk på. Eg visste at når eg slutta i 10. klasse så kom eg til å miste mykje kontakt med døvemiljøet fordi eg hadde bestemt meg for å gå hørande vidaregåande skule. Dessverre fekk eg rett.

Eg er sterkt tunghøyrd, så tunghøyrd at dersom eg ikkje hadde gått i hørande barnehage og på hørande skule frå starten av, så hadde eg blitt døv. Eg har kjempa meg til der eg er i dag, og ja, eg har kjempa. Eg har sett krav til meg sjølv at eg skal klare det ein kvar hørande elev klarar(i allefall fagmessig). I dag går eg TAF, ei ‘elitelinje’ som er kjend for å vere beintøff. Eg har toppkarakterar i dei fleste fag, men gud kor det har kosta. 

Eg har sidan barneskulen hatt tekniske hjelpemiddel på skulen, assistentar og ‘kvilerom’. Dette har eg takka nei til no. Eg veit det er idiotisk å utsetje meg sjølv for eit slikt slit, men eg gjer det for min eigen del. Eg vil kunna gå ut av vidaregåande og sei ‘eg klarte det, trass alle odds’. No er eg snart halvvegs.

Når eg tenkjer på døveskulen eg gjekk på, så er det ei slags bittersøt kjensle som kjem til meg. Eg har alltid vore tilhengar av at CI-opererte born bør få teiknspråkopplæring i tillegg til norsk. Ikkje berre fordi dei skal kunne gå inn i døvemiljøet den dagen hørselen er heilt vekke, men òg fordi teiknspråk er eit fantastisk hjelpemiddel. Kan ein teiknspråk så er ein tunghøyrd person mykje betre rusta til føre ein samtale på norsk enn dersom han ikkje kan teiknspråk. Rett og slett fordi ein blir så mykje betre til å oppfatte kroppsspråk, og den ‘intelligente gjettinga’ vert mykje meir intelligent. 

Samstundes såg eg alltid på opphalda på døveskulen som ein slags ferie. Krava som vart stilde var latterlig låge. Elevane fekk ikkje nok utfordringar, som førte til dårleg motivasjon og dårlige karakterar. Eg er ikkje ute etter å dømme nokon, men når nivået på døveskulane er såpass at foreldre til døve born velgjer å operere ungane sine for at dei skal kunne gå på hørande skule og få den opplæringa dei har krav på, då er det noko hakkande gale.

Tips oss hvis dette innlegget er upassende

Aarrgh!!

Høgre-barren e ødelagt! Ikkje får eg ordna han som eg vil, og den oversikten over siste innlegg på vgb(som eg trudde funka som den før Wordpress!) visar berre eit innlegg om gongen, samtidig som han har fjerna alt på høgre-barren min! Ikkje anar eg korleis eg skal komma inn på administrasjon lenger, og eg saknar veldig oversikta over siste innlegg og siste kommentarer.

Geo Id har eg ikkje skjønt meg på, da vise ingenting i innlegga kor eg e i frå, da berre vise den same utgåtte nyhetssaka på alle innlegga som er skrivne same staden.

Stikkord og kategoriar e nærmast uforståeleg, sjølv om eg byrjar å få litt teken på det. 

Eg har prøvd meg på tilpassa felt, men ikkje søren om eg får det til.

Og temaa som virka så flotte i byrjinga blir eg aldri skikkeleg fornøgd med, viss eg finn eit tema eg likar så kan eg garantera at da enten er umulig å bytta toppbilde, underteksten i bloggtittelen e skjult, teksten e for liten eller da e nåke anna so e gale. Kan vera da e eg som e storforlangande, men eg har alltid likt vgb(fram til no!), men no vurdere eg seriøst å gå over til blogg.no(Gud forby) eller blogspot.com.

Og ka i svarten e forskjellen på ei side og eit innlegg??

Tips oss hvis dette innlegget er upassende